Πρόκειται για μικροαγγειοπάθεια, η οποία οφείλεται στο σακχαρώδη διαβήτη και προσβάλλει τον αμφιβληστροειδή. Αποτελεί τον κύριο παράγοντα τύφλωσης στο Δυτικό κόσμο σε διαβητικούς ασθενείς ηλικίας 20-65 ετών. Υπολογίζεται ότι πάνω από 500.000 Έλληνες πάσχουν από σακχαρώδη διαβήτη και πάσχουν ή κινδυνεύουν από διαβητική αμφιβληστροειδοπάθεια. Η νόσος εμφανίζεται συχνότερα σε ασθενείς με σακχαρώδη διαβήτη τύπου l (40%) από ότι σε ασθενείς με σακχαρώδη διαβήτη τύπου ll (20%). Οι πιο σημαντικοί παράγοντες κινδύνου για την εκδήλωση της διαβητικής αμφιβληστροειδοπάθειας είναι: η χρονική διάρκεια του σακχαρώδη διαβήτη (ο κίνδυνος αυξάνει με τη διάρκεια της νόσου.), ο κακός μεταβολικός έλεγχος (η καλή ρύθμιση της πυκνότητας του σακχάρου του αίματος μπορεί να καθυστερήσει σημαντικά την εμφάνιση της διαβητικής αμφιβληστροειδοπάθειας.), η αρτηριακή υπέρταση, η αναιμία και η προσβολή των νεφρών.

 


Η πάθηση είναι εξελικτική και αρχικά προσβάλλονται τα μικρά αγγεία του αμφιβληστροειδούς και ιδιαίτερα εκείνα της φλεβικής κυκλοφορίας, ενώ αργότερα προσβάλλονται και τα αρτηρίδια. Η προσβολή των αγγείων δημιουργεί αποφράξεις αυτών και ισχαιμία του αμφιβληστροειδούς, αλλά και αυξημένη ευθραυστότητα του τοιχώματός τους και πρόκληση μικροαιμορραγιών, εξιδρωμάτων και οιδήματος του αμφιβληστροειδούς .
Διακρίνουμε δύο μορφές διαβητικής αμφιβληστροειδοπάθειας:

  • Διαβητική αμφιβληστροειδοπάθεια υποστρώματος (Backround Diabetic Retinopathy) ή μη παραγωγική διαβητική αμφιβληστροειδοπάθεια: χαρακτηρίζεται από την εμφάνιση μικροανευρισμάτων, αιμορραγιών, σκληρών εξιδρωμάτων και οιδήματος αμφιβληστροειδούς. Συχνά το οίδημα αμφιβληστροειδούς αφορά την ωχρά κηλίδα και τη γύρω περιοχή(διαβητική ωχροπάθεια) όπου απαιτείται άμεση αντιμετώπιση. Η πρόγνωση για την όραση με ή χωρίς θεραπεία είναι δυσμενέστερη στο διάχυτο οίδημα της ωχράς από ότι στο εστιακό.

  • Παραγωγική μορφή της διαβητικής αμφιβληστροειδοπάθειας: συναντάται συχνότερα σε ινσουλινοεξαρτώμενους σακχαροδιαβητικούς ασθενείς και χαρακτηρίζεται από την ανάπτυξη νεοαγγείων στην κεφαλή του οπτικού νεύρου και στον αμφιβληστροειδή. Τα τοιχώματα των νεόπλαστων αγγείων είναι μειωμένης αντίστασης και ο κίνδυνος ελάττωσης ή απώλειας της όρασης από ρήξη των νεοαγγείων και αιμορραγία του υαλοειδούς είναι συχνός. Επίσης, στην περιοχή των νεοαγγείων αναπτύσσεται ινώδης ιστός επί του οποίου έρπουν τα νεόπλαστα αγγεία. Με το μηχανισμό αυτό αναπτύσσονται αγγειο-ινώδεις χαλινοί ,οι οποίοι ρικνούνται, έλκουν τον αμφιβληστροειδή και δημιουργούν δευτεροπαθή αποκόλληση αμφιβληστροειδούς.

 

 


Είναι απαραίτητος ο οφθαλμολογικός έλεγχος των ασθενών με σακχαρώδη διαβήτη τουλάχιστον κάθε 6 μήνες ακόμη και αν υποκειμενικά δεν έχει ιδιαίτερα ενοχλήματα.

 

Στα αρχικά στάδια η κλινική εικόνα του ασθενούς και στις δύο μορφές διαβητικής αμφιβληστροειδοπάθειας είναι ασαφή και δε θορυβούν τον ασθενή. Οι μυοψίες και η παροδική θόλωση της όρασης, όταν υπάρχει οίδημα στην ωχρά κηλίδα είναι τα συμπτώματα στα οποία πολλές φορές ο ασθενής δε δίνει σημασία και η κατάσταση με την πάροδο του χρόνου επιβαρύνεται.

 

Η θεραπευτική αγωγή συνίσταται στη φωτοπηξία με Argon Laser και σε υαλοειδεκτομή. Σκοπός και των δύο μεθόδων δεν είναι η θεραπεία της πάθησης αλλά η διατήρηση της παρούσας όρασης.

Η φωτοπηξία εφαρμόζεται σε κλινικά σημαντικό οίδημα της ωχράς ή εξιδρώματα, καθώς και σε περιπτώσεις παραγωγικής αμφιβληστροειδοπάθειας. Με τη μέθοδο αυτή επιτυγχάνεται η καταστροφή των μικροανευρισμάτων, των μικροαγγείων που λόγω βλάβης του τοιχώματός τους διηθούν, αλλά και των ισχαιμικών περιοχών του αμφιβληστροειδούς. Η καταστροφή των μικροανευρισμάτων και των μικροαγγείων που διηθούν (leaking vessels), περιορίζει την εκδήλωση του οιδήματος του αμφιβληστροειδούς ή διευκολύνει την υποχώρησή του όταν αυτό είναι έκδηλο και προκαλεί διαταραχές της όρασης. Σε αυτές τις περιπτώσεις χρησιμοποιείται η μέθοδος της εστιακής φωτοπηξίας (focal photocoagulation) με την οποία καταστρέφονται μεμονωμένα οι αγγειακές βλάβες.

Η καταστροφή των ισχαιμικών περιοχών του αμφιβληστροειδούς αναστέλλει την ανάπτυξη των νεοαγγείων, πολλές φορές τα ήδη υπάρχοντα νεόπλαστα αγγεία υποστρέφουν και βελτιώνεται η πρόγνωση της πάθησης, εφαρμόζοντας τη μέθοδο της παναμφιβληστροειδικής φωτοπηξίας (panretinal photocoagulation).

 

Με τη μέθοδο αυτή, καταστρέφεται λειτουργικά ο περιφερικός αμφιβληστροειδής, ενώ παραμένει άθικτη η περιοχή γύρω από την ωχρά κηλίδα και την κεφαλή του οπτικού νεύρου. Η παναμφιβληστροειδική φωτοπηξία δρα ελαττώνοντας το επίπεδο των αγγειογενετικών παραγόντων που παράγονται από τον ισχαιμικό αμφιβληστροειδή και επίσης με την καταστροφή μεγάλου μέρους του αμφιβληστροειδούς ελαττώνονται οι τροφικές ανάγκες του εναπομείναντος, οπότε ο κίνδυνος ισχαιμίας περιορίζεται.

Η υαλοειδεκτομή εφαρμόζεται σε περιπτώσεις αμφοτερόπλευρης αιμορραγίας του υαλοειδούς όπου ελαττώνεται η όραση, σε χρόνια ετερόπλευρη αιμορραγία του υαλοειδούς σε ελκτική αποκόλληση του αμφιβληστροειδούς με συμμετοχή της ωχράς, σε εντοπισμένη προωχρική αιμορραγία και σε συνδυασμένη ελκτική και ρηγματογενή αποκόλληση του αμφιβληστροειδούς. Η Μελέτη Υαλοειδεκτομής σε διαβητική αμφιβληστροειδοπάθεια (Diabetic Retinopathy Vitrectomy Study) είναι μια κλινική μελέτη τυχαίας επιλογής περιστατικών, με σκοπό την εκτίμηση της αποτελεσματικότητας της πρώιμης υαλοειδεκτομής σε περιπτώσεις με βαριά υαλοειδική αιμορραγία. Στατιστικά δεδομένα αυτής της μελέτης έχουν καταδείξει ότι πρόσφατες βαριές υαλοειδικές αιμορραγίες έχουν περισσότερες πιθανότητες επανάκτησης της οπτικής οξύτητάς τους όταν υποβληθούν σε πρώιμη υαλοειδεκτομή. Επίσης σε ασθενείς με σακχαρώδη διαβήτη τύπου l που εμφάνισαν βαριά αιμορραγία υαλοειδούς σε σχετικά μικρό χρονικό διάστημα παρουσίας της νόσου, η πρώιμη υαλοειδεκτομή εμφάνιζε μεγαλύτερες πιθανότητες για καλή οπτική οξύτητα, συγκρινόμενη με την αναβολή του χειρουργείου. Διαπιστώθηκε ότι οι οφθαλμοί αυτοί παρουσίαζαν σοβαρότερου βαθμού ινοαγγειακή υπερπλασία και είχαν καλύτερα αποτελέσματα με πρώιμη αντιμετώπιση. Τελευταία για την αντιμετώπιση του οιδήματος της ωχράς κηλίδας στη διαβητική ωχροπάθεια, συνιστάται η ενδο-υαλοειδική έγχυση κορτικοειδών και αντι-αγγειογεννητικών παραγόντων.



Ο σακχαρώδης διαβήτης εκτός από τον αμφιβληστροειδή, προσβάλλει επίσης το φακό, την ίριδα (ερύθρωση ίριδας, νεοαγγειακό γλαύκωμα), το οπτικό νεύρο (ισχαιμική οπτική νευρίτιδα), τους πυρήνες των οφθαλμοκινητικών νεύρων (παραλυτικός στραβισμός, διπλωπία).

Μοιράσου το στα κοινωνικά δίκτυα

Cookie Policy

This site uses cookies to store information on your computer.

Do you accept?